Welkom op de blog van Tobor en Henzen.


EINO (BAAKE) VAN HET ZONNEBEEKBOS & FILU (TOBOR) VOM FLÖRBACH

Welkom op de blog van Tobor en Baake,

Deze blog ben ik, Jarina Kisjes, begonnen als soort van 'foto- en verhalenalbum' om alles wat ik met mijn honden meemaak te delen met anderen. Filu vom Flörbach (Tobor) voldoet aan alle voorwaarden van de Nederlandse Grote Munsterlander Vereniging ( www.grotemunsterlander.nl ) om op de dekreuenlijst te mogen staan, toen hij 9 jaar was heb ik hem er af gehaald. Tobor heeft twee keer voor nakomelingen gezorgd en is zelfs al overgrootvader.
Ik train nog zweetwerk met Tobor en hij wordt veelvuldig ingezet tijdens de jacht op kleinwild en bij schadebestrijding. Tobor en ik staan samen op de zweethondenlijst.

Eino (Baake) van het Zonnebeekbos doet het ook heel erg goed! Hij heeft al erg veel leuks laten zien, zowel op de wedstrijden als in de jacht. Met alleen maar podiumplaatsen op de wedstrijden laat hij zijn talenten zien, zo ook in de jacht.
Het is genieten met dit duo.


Mocht u opmerkingen hebben, reactie willen geven of iets anders willen vragen: jarinakisjes@gmail.com

dinsdag 9 februari 2016

Ganzen in overvloed

Het jachtseizoen is voorbij. Dit betekent niet dat we achterover kunnen gaan leunen, er is genoeg te doen aan schadebestrijding. Er zitten met vlagen erg veel ganzen op de tarwe. Per perceel moet je dan een vergunning aanvragen en dan mag je er pas gaan zitten. En dan moeten ze ook nog laag genoeg en binnen schot vliegen.
Met Tobor aan mijn zijde zit ik dan af en toe in de sloot. We proberen ons zo goed mogelijk te verstoppen in natuurlijke dekking, in dit geval in het riet. Tobor moest deze keer een beetje onder dit pak riet blijven van mij. Vanaf het moment dat ik hem daar naar toe heb verwezen stond zijn neus niet stil. Ik vermoedde dat er toch iets in het riet moest zitten, of had gezeten. Na een paar schoten van mij, mis... , moest het toch wel weg zijn dacht ik maar Tobor zijn neus stond nog niet stil. De ene gans die ik kon schieten werd door Tobor mooi binnen gebracht. We besloten om te stoppen en Tobor wilde niet van zijn plek af. Toen toch even zijn gang laten gaan en ja hoor... er kwam toch nog een waterhoen uit! Die is daar toch de hele tijd braaf blijven zitten!

Op de foto roep ik Tobor zijn naam, daarom kijkt hij mij ook zo vragend en half verschrikt aan. Hij was nog bezig met zijn neus in het riet.