Welkom op de blog van Tobor en Henzen.


Welkom op de blog van Tobor en Henzen,

Deze blog ben ik, Jarina Kisjes, begonnen als soort van 'foto- en verhalenalbum' om alles wat ik met mijn honden meemaak te delen met anderen. Filu vom Flörbach (Tobor) voldeed aan alle voorwaarden van de Nederlandse Grote Munsterlander Vereniging ( www.grotemunsterlander.nl ) om op de dekreuenlijst te mogen staan. Tobor heeft twee keer voor nakomelingen gezorgd
Ik train niet zo veel meer met Tobor maar hij wordt veelvuldig ingezet tijdens de jacht op kleinwild en bij schadebestrijding.

We hebben nog een Grote Munsterlander, Dolf von Bätjers-Braake (Henzen). We hebben Henzen aangeschaft om Tobor te ontlasten tijdens de vele jachtdagen en ook bij de schadebestrijding. We hebben er een geweldig jachtmaatje bij.
Henzen voldoet aan alle eisen van de NGMV om op de dekreuenlijst te mogen staan.

Mocht u opmerkingen hebben, reactie willen geven of iets anders willen vragen: jarinakisjes@gmail.com

dinsdag 28 januari 2014

Op de duiven.

Even aanzitten op de duiven. Lokkers gezet en Tobor en ik in het riet en ik heb een camouflagenetje gezet anders zien de duiven Tobor goed liggen. Die zorgt namelijk dat hij alles goed kan zien en dan steekt hij zijn kop met tong zo ver uit dat de duiven hem al van verre zien. Dat is niet de bedoeling dus maar voor de zekerheid een netje. Links en rechts van ons zitten nog twee geweren zonder hond.

Het camo-netje heb ik wat omhoog gehangen aan wat rietstengels want Tobor wil toch graag alles live zien. Even er voor had ik dit niet en liep hij mijn tentje omver toen hij een duif moest apporteren. Hij zat helemaal verstrengeld in het net en ik moest vreselijk lachen! Hij zal wel gedacht hebben: 'Ik kan er doorheen kijken, dus dan kan ik er zelf ook doorheen...' Het was niet de eerste keer dat we achter het netje zaten dus snap niet helemaal waarom hij nog nooit eerder er door heen is gelopen, maar het blijft een hond, je weet nooit hoe hij nu weer denkt...

Een duif geschoten door het buurgeweer, Tobor komt hem brengen.

Net toen hij deze duif had gebracht schoot het buurgeweer nog een duif. Met deze duif nog in de bek wilde hij de andere duif al gaan halen. Ik moest toch goed mijn best doen om hem éérst deze duif af te laten geven. Daarna heeft hij de andere ook nog netjes binnen gebracht.

Een duif was achter ons gevallen, een heel eind verder op over een watergangetje. Dat had ik niet gezien maar dat moest wel want Tobor kwam met duif en helemaal nat terug. Uitschudden deed hij netjes na het afgeven maar dat betekent wel dat dat gebeurde in de krappe ruimte achter het netje. Hij was droog... ik was nat...

Eén duif was ergens in de bossen gevallen dacht het buurgeweer. Nadat we klaar waren hebben we deze nog nagezocht. Hij leefde nog en was onder het onkruid gekropen. Maar op Tobor zijn neus had die duif niet gerekend... mooi binnen.


zaterdag 18 januari 2014

Lange oren.

Het baasje van Vita schreef: 'Nu weet ik van wie Vita die lange oren heeft!"

Tsja.... dat wist ik al lang...!!!

Links Tobor zijn dochter Vita nu 7 maanden.
Rechts Tobor, 3½ jaar.


maandag 6 januari 2014

Eerste Gans!

Er is op veel plaatsen wintertarwe gezaaid en daar vallen hier in de streek erg veel ganzen op in. Het zijn voornamelijk grauwe- kol- en canadaganzen die erg veel schade geven dus daar hebben we op een paar plekken vergunning voor aangevraagd om die te mogen bestrijden. (canadaganzen zijn het hele jaar open). De boer had ook al laten weten dat hij af en toe met zijn trekker op pad moest om de ganzen te verjagen.
Ik heb tot nu toe nog geen gans binnen schot gehad dus het moest maar eens gebeuren. Op twee plekken zijn we met 5 geweren gaan zitten. Op één plek 3 man in de sloot en op de andere plek zat ik samen met nog iemand en Tobor was uiteraard ook mee.
Deze ochtend vlogen de ganzen echter net wat te hoog. Behalve één groepje ganzen die net wat lager vloog zodat ik mijn kans goed kon benutten. Eén kolgans was 'het haasje'. Tobor heeft hem netjes binnen gebracht, had hij toch nog wat te doen.
Het grappige aan dit verhaal is: De rest van de geweren was allemaal man, en ik als enig vrouw had de enige gans geschoten. Dan moet ik toch stiekem even gniffelen...

Mijn eerste gans: kolgans.

Tobor ziet ze overal vliegen.
Hij heeft zich netjes gedragen op post achter het camouflagenetje.

Het camouflagenetje lijkt op de foto wel héél erg transparant en als je er zo achter zit denk je ook dat de ganzen ons wel zullen zien, maar we zaten toch blijkbaar goed. Het netje staat namelijk tegen een achtergrond aan, de slootkant, en stilzitten is dan ook belangrijk. Bewijs dat we goed zaten: Er kwam een buizerd aangevlogen, redelijk laag over het water. Hij vloog gewoon rustig door tot ik mijn hoofd om het netje heen deed en 'BOE!!!' zei. De buizerd schrok zich rot en maakte zich uit de voeten (vleugels).

Inmiddels hebben we een heerlijke maaltijd gehad aan de ganzenborst.
Een (h)eerlijk stuk vlees!

donderdag 2 januari 2014

Laatste jachtdagen van 2013.

De jachtdagen van 2013 zijn voorbij. Het seizoen is nog niet ten einde want er zijn nog een paar wildsoorten open maar de meeste jagers stoppen er nu mee. Er staan nog een paar vossenjachtdagen gepland en schadebestrijding op kraai/kauw, gans en duif blijven gewoon doorgaan. Het was een prachtig seizoen voor Tobor. Geen blessures, heb slechts één jachtdag af moeten zeggen omdat Tobor mankte maar dat was achteraf gezien waarschijnlijk omdat er een doorn in zijn voetzool zat. Tobor heeft vanaf half oktober 21 jachtdagen mee mogen maken! Geen wonder dat hij nu vel over been is en de helft van zijn bevedering mist. Hij mag nu weer op adem komen en wat op gewicht komen.
Hoe Tobor gewerkt heeft dit seizoen was al weer een verschil met vorig jaar. Hij is nu 3,5 jaar oud en is een stuk krachtiger en volwassener in zijn aanpak. Hij heeft ontzettend veel ervaring op mogen doen bij veel verschillende jachtcombinaties en bij verschillende vormen van jacht: Op post is hij rustig, piept niet en ziet alles voorbij komen en vallen. Alles wordt netjes geapporteerd. Hij ligt/zit los bij me maar ik moet wel consequent zijn dat hij niet weg is als het schot valt, vooral als ik zelf het geweer hanteer. Bij de drijfjacht op het haas loopt hij los aan de voet met me mee. Dit kost veel concentratie bij hem, en bij mij, maar hij kan het wel. Ook hier als ik met geweer loop kost het wat extra moeite. Maar het allermooiste is vóór de voet met Tobor, daar is hij ook een staande hond voor. Hij werkt het veld systematisch af en staat het wild goed voor en wacht netjes tot ik er ben. Hij weet het wild goed te vinden en heeft zo veel wild prachtig voor de geweren gepresenteerd. Dit vind ik toch het mooiste spelletje wat er is! Kortom: Ik ben zéér tevreden over mijn Tobor!

Hier onder foto's van 30 december, een mooie jachtdag bij een altijd erg gezellige jachtcombinatie:

Bij deze jacht zijn er een aantal bossen met heel veel bramen. Hier gaat Tobor mooi door, als er iets zit, en hij springt er over om te zoeken. Erg zwaar!

Aan het eind van het bosje zie je hem denken: Was 't dat? En nu?

De drijvers zijn ook door de bramen gegaan.


Tussentijdse pauze, onder genot van borreltje en gerookte eend. Heerlijk!!!

En ondertussen jachtverhalen... sterke verhalen... 

Tussentijds tableau: 3 eenden en een duif.

Ook Tobor moet even bij komen.

Hier komt Tobor eigenlijk een duif brengen maar hij wil het liefst met de duif in de bek al weer verder gaan waar hij gebleven was.

Prachtig! Twee honden die voor staan. De langhaar heeft de fazantenhen in de neus en Tobor staat voor omdat hij de langhaar respecteert. De hen ging er aan de andere kant van de singel uit, jammer voor de honden, maar bij deze jacht worden er geen hennen geschoten.

Hier staat Tobor voor.

Hier kom ik bij Tobor staan, Tobor staat nog steeds voor.

Klaar om de fazant op te stoton?!

Ja!!! Het was een hen... helaas te snel voor een foto. 

Het tableau van de dag: 2 fazantenhanen, 3 eenden (mooi de woerden er uit gepikt), 1 konijn en twee duiven.